Ο σκύλος μου στη θάλασσα και ο κλασικός που μου κάνει παρατήρηση

Είμαστε πλέον μέσα στον Αύγουστο και όσοι από εμάς έχουμε σκύλο (και τον έχουμε σαν μέλος της οικογένειάς μας) ψάχνουμε παραλίες με όσο το δυνατόν λιγότερο κόσμο ώστε να μπορέσουμε να χαρούμε την θάλασσα μαζί του. Και φυσικά πάντα θα βρεθεί κάποιος να μας χαλάσει τη διάθεση. Κάτι τέτοιο μου (ξανά) συνέβη το προηγούμενο Σάββατο.

Βλέπετε η νομοθεσία είναι ακόμα τέτοια που (αν και δεν δηλώνω απόλυτος γνώστης οπότε παρακαλώ διορθώστε με) δεν μας αφήνει να έχουμε το σκυλί μας σε οργανωμένες παραλίες άρα μας αποκλείει από το να πάμε σε κάποιο beach bar για παράδειγμα. Σε μη οργανωμένες παραλίες είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε το σκύλο δεμένο (δεν είμαι αντίθετος σε αυτό) αλλά και φιμωμένο για κάποιες φυλές. Ακόμα χειρότερα δεν μπορούμε να βάλουμε το σκυλί μας στην θάλασσα σε οργανωμένες παραλίες αλλά και στις μη οργανωμένες είμαστε υποχρεωμένοι να βγάλουμε το σκυλί από την θάλασσα σε περίπτωση που κάποιος λουόμενος ενοχληθεί και μας το ζητήσει. Υπάρχουν βέβαια και μερικές παραλίες που επιτρέπεται τα σκυλιά να μπαίνουν στην θάλασσα αλλά , αφ’ ενός είναι καμιά δεκαπενταριά σε όλη την Ελλάδα, αφ’ ετέρου είναι παραλίες όπου οι άνθρωποι δεν θα έκαναν ποτέ μπάνιο, είτε γιατί είναι πολύ απομονωμένες και δυσπρόσβατες είτε γιατί είναι σχεδόν μολυσμένες.

Το αποτέλεσμα λοιπόν αυτής της σχεδόν γκετοποίησης κάνει όλους εμάς τους ιδιοκτήτες κατοικίδιων συντροφιάς όχι μόνο να παρανομούμε αλλά και συνεχώς να μαλώνουμε με τους συμπολίτες μας. Στο άρθρο αυτό δε θα αναφερθώ στο πόσο άδικο ή όχι έχουν αυτοί οι «περίεργοι» που έρχονται και μας κάνουν παρατηρήσεις ούτε θα αναφέρω τα ατοπήματα από την δικιά μας μεριά που πολλές φορές μας κάνουν να χάνουμε το δίκιο μας. Αυτά θα τα πούμε άλλη φορά. Αυτό που θέλω να κάνω σήμερα είναι να σας διηγηθώ το πώς αντιμετώπισα το ίδιο σενάριο και αυτή τη φορά πέτυχα τον στόχο μου ο οποίος ήταν ο «καλός» κυριούλης να αποχωρήσει χωρίς τελικά να απαιτήσει να αποσύρω το Νέρο (αυτός είναι ο σκύλος μου) από την θάλασσα.

Σάββατο απόγευμα λοιπόν και κατεβαίνω στη παραλία. Με το που στήνω την ομπρέλα κοιτάω αριστερά και λέω ωωωωχ! Ήταν μια νεαρή οικογένεια με δύο γλυκύτατα διδυμάκια περίπου ενός έτους. Αμάν λέω τώρα θα αρχίσει η γκρίνια για το σκύλο! Αντιθέτως όταν ένα από τα μωράκια άρχισε να κλαίει η μαμά του για να το ηρεμήσει του έδειξε το Νέρο. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία να πλησιάσω το παιδάκι το οποίο άρχισε να παίζει με το σκύλο, να του πετάει νερά από τη θάλασσα, να τον τσιμπάει και γενικά να τον ταλαιπωρεί όπως κάθε παιδάκι της ηλικίας του. Εδώ να τονίσω ότι φυσικά τον είχα σε λουρί και προφανώς ο Νέρο είναι πλήρως εμβολιασμένος και αποπαρασιτωμένος. Μετά από λίγο μπήκα με το σκύλο στη θάλασσα, παίξαμε για λίγο, αυτός ήθελε να βγει να παίξει με τα μωράκια, βγήκαμε, ξαναμπήκαμε δυο τρεις φορές μέχρι που αποφασίσαμε να βγούμε για λίγο στη παραλία. Κάπου εκεί βλέπω μια φιγούρα (την οποία έβλεπα να κυκλοφορεί αρκετά μακριά στη παραλία) να με πλησιάζει. Ήταν ο κλασσικός κυριούλης που ήρθε για την παρατήρηση. Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον της ιστορίας…

Για κάποιο λόγο δεν θίχτηκα ούτε ντράπηκα ούτε στεναχωρήθηκα για την παρατήρηση αλλά κυρίως δεν εκνευρίστηκα. Έρχεται λοιπόν ο κυριούλης και μου λέει:

– «Ήρθα να σας πω για το σκυλί που βάζετε στην θάλασσα». Μου λέει…

Με απόλυτη ψυχραιμία, γλυκύτατη φωνή και περισσή ευγένεια του λέω:

-«Αντιλαμβάνομαι το άγχος σας ότι μπορεί να κολλήσετε κάτι από το σκυλί μου και είμαι πρόθυμος να σας δείξω το βιβλιάριό του για να δείτε ότι είναι απολύτως υγειές και δεδομένου ότι τον έχω και δεμένο δεν κινδυνεύετε να πάθετε οτιδήποτε. Αν και μετά από αυτό θέλετε εσείς προσωπικά να βγάλω το σκυλί μου από την θάλασσα και να χαλάσω τη διάθεσή μου τότε θα το κάνω μια που η νομοθεσία μου το επιβάλλει».

Ο τύπος τα έχασε. Ξαφνικά εκεί που περίμενε να τσακωθεί κατέρρευσαν όλα του τα επιχειρήματα. Αλλά όχι μόνο αυτό. Με ευγενικότατο τρόπο του είπα ότι μόνο αυτός είναι ο κόπανος που ενοχλείται (του έκοψα το επιχείρημα ότι δεν είναι σωστό γενικώς και αορίστως να βάζουμε τα σκυλιά στη θάλασσα) αλλά και ότι είμαι υπεράνω αυτού και θα του κάνω την χάρη να χαλάσω την διάθεσή μου για πάρτη του και θα βγάλω το σκυλί μου από την θάλασσα.  Μετά από αυτό ο τύπος άρχισε να μιλάει απλά για να έχει τον τελευταίο λόγο.

-Δεν είναι σωστό, λέει, να βάζουμε τα σκυλιά σε μέρη που κάνουν μπάνιο μικρά παιδιά (το κλασσικό που χρησιμοποιούμε τα παιδιά για επιχείρημα)

-Αυτό μπορούν να το αποφασίσουν οι βασικοί θιγόμενοι που βρίσκονται στην διπλανή ομπρέλα, του λέω, που όχι μόνο δεν έχουν πρόβλημα αλλά και οι ίδιοι μου ζήτησαν να φέρω το σκύλο μου να παίξουν τα παιδιά τους μαζί του.

Black out ο κυριούλης. Και μετά μου πετάει τα περί αισθητικής.

Είναι, λέει, και θέμα αισθητικής!

Η αισθητική, του λέω, είναι κάτι το εντελώς υποκειμενικό. Και εμένα δε μου αρέσουν πολλά πράγματα που κάνουν διάφοροι, αλλά από τη στιγμή που δε κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα, δεν πάω να τους κάνω παρατήρηση και να χαλάσω την ημέρα τους.

Κάπου εκεί είπα ότι πρέπει σιγά σιγά να κόψω τη κουβέντα και του λέω

-Δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε τη συζήτηση αυτή γιατί θα μιλάμε κάτω από τον ήλιο για ώρες. Όπως σας είπα εάν θέλετε να βγάλω τον Νέρο από τη θάλασσα θα κάνω πέτρα την καρδιά μου και θα τον βγάλω.

-Δε περίμενα να είστε τόσο ευγενής, μου λέει.

-Δεν έχω κανένα λόγο να μαλώσω μαζί σας του κάνω. Τι θα κερδίσω αν αρχίσω να τσακώνομαι. Αντίθετα αυτό που θέλω είναι να σας δώσω να καταλάβετε ότι δεν διατρέχετε κανένα κίνδυνο από κάποιο δεσποζόμενο σκυλάκι που είναι μαζί με το αφεντικό του και μάλιστα δεμένο μέσα στη θάλασσα. Και την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον σαν εμένα, απλά να μην σας ενοχλήσει η παρουσία του. Έτσι, και εσείς και αυτός δεν θα χαλάσετε τις καρδιές σας και θα συνεχίσετε όμορφα και ήρεμα την ημέρα σας.

Εντάξει λοιπόν, μου λέει, αν με διαβεβαιώνετε ότι το σκυλί είναι καθαρό και εμβολιασμένο δεν έχω θέμα να είναι στη θάλασσα. Και χάρηκα για την συνομιλία μας.

Κάπως έτσι τελείωσε το συμβάν. Ποιο είναι το δίδαγμα της ιστορίας; Ευγένεια, ευγένεια, ευγένεια. Τις περισσότερες φορές είναι αφοπλιστική. Δεν είναι όλοι κάφροι. Δεν πάνε όλοι να τσακωθούν. Πολλοί από αυτούς φοβούνται γιατί δεν ξέρουν. Με το να αρχίσουμε εμείς τον καβγά, απλά θα χάσουμε το δίκιο μας, το οποίο, νομικά τουλάχιστον, είναι και λίγο. Να έχετε το σκύλο σας πάντα «στη τρίχα» από άποψη υγιεινής, να είναι δεμένος ακόμα και μέσα στη θάλασσα και να έχετε έτοιμες τρεις – τέσσερεις κουβέντες (αντιγράψτε τις δικές μου, δε με πειράζει) τις οποίες να τις λέτε ευγενικά και γλυκομίλητα. Δε σημαίνει ότι συνεχώς θα πιάνει αυτή η στρατηγική, πάντα θα υπάρχουν και αυτοί που θα θέλουν να τσακωθούν. Θα εκπλαγείτε όμως από την αποτελεσματικότητα της μεθοδολογίας αυτής. Δοκιμάστε την!

Η όλη ιστορία όμως μου έδωσε και μια ιδέα. Την επεξεργάστηκα με τον κτηνίατρο του Νέρο και καταλήξαμε σε κάτι το οποίο θα το μοιραστώ μαζί σας στο επόμενο άρθρο λίαν συντόμως.

Ελπίζω να βρήκατε ενδιαφέρουσα την ιστορία μου και την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσετε αυτό το πρόβλημα (σίγουρα θα γίνει) να το χειριστείτε ανάλογα. Κάντε το share στο facebook για να επωφεληθούν όσοι περισσότεροι “σκυλογονιοί” γίνεται!

Θα σας πρότεινα επίσης να γίνετε μέλη του αδέσποτου πλανήτη μπας και μπορέσουμε να σώσουμε και να περιθάλψουμε κι άλλα αδεσποτάκια που μας έχουν ανάγκη. Είναι εντελώς δωρεάν και χωρίς καμία απολύτως δέσμευση.

Χ.Τ